Resim Yapmanın İnsan Ruhuna Katkısı



Resim yapmak, insanların duygularını ifade etmelerinin en güzel yollarından biridir. Bazen insanlar hissettiklerini kelimelerle anlatmakta zorlanabilir. Böyle durumlarda resim yapmak, içimizdeki düşünceleri ve duyguları dışa vurmamıza yardımcı olur. Bir kâğıda çizilen basit bir manzara, renkli bir çiçek ya da soyut bir şekil bile insanın kendini daha rahat ve huzurlu hissetmesini sağlayabilir.

Resim yapmak aynı zamanda stresi azaltır ve insanın zihnini dinlendirir. Resim çizerken kişi günlük sorunlarından bir süreliğine uzaklaşır ve tamamen yaptığı işe odaklanır. Bu durum, kişinin kendini daha sakin ve mutlu hissetmesine yardımcı olur. Ayrıca resim yapmak hayal gücünü, yaratıcılığı ve sabretme becerisini de geliştirir.

Bence resim yapmak sadece bir sanat etkinliği değil, aynı zamanda insan ruhunu besleyen ve insanın kendisini daha iyi tanımasını sağlayan özel bir uğraştır. Bu nedenle herkesin zaman zaman eline bir kalem ya da fırça alıp resim yapmayı denemesi gerektiğini düşünüyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cahit Sıtkı TARANCI Yalnızlık Şiiri

                YALNIZLIK Geniş, siyah gölgesi hayatımı kaplayan, Tepemde kanat germiş bir kartaldır yalnızlık. Kalp çarpıntılarıyla günleri hesaplayan Bir benim, benim olan bir masaldır yalnızlık. Gördüm yapraklarımın bir bir döküldüğünü, Baharda yaşamanın bilmedim nedir tadı. Gemi yüzü görmeyen bir limanın hüznünü Kimsesiz gönlüm kadar hiçbir gönül duymadı. Bir ayna parçasından başka beni kim anlar, Bir mum gibi erirken bu bitmeyen düğünde? Bir kardeş tesellisi verir bana aynalar; Aynalar da olmasa işim ne yeryüzünde?                                   Cahit Sıtkı TARANCI Şiirin Özellikleri: Tema: Şiirin temel teması yalnızlık, içsel hüzün ve insanın kendini arayışıdır. Şair, yalnızlığı hem bir kader hem de bir sığınak olarak görür. Duygu: Yoğun bir melankoli, hüzün ve içsel konuşma havası vardır. Şair, kendisini çevresinden kopmuş, kimsenin anlayamadığı bir ruh ...
Devamı

Sessizlikten Cesarete

Buğlem sınıfta hep arka sırada otururdu. Söz almak istediğinde kalbi hızla çarpar, “Yanlış söylersem herkes güler” diye düşünürdü. Bu yüzden kendini yetersiz hisseder, içinden konuşur ama sesini çıkaramazdı. Herkesin ondan daha iyi olduğunu sanırdı. Bir gün öğretmen grup çalışması yaptırdı. Buğlem yine sessizdi. Bunu fark eden Zeynep, yanına yaklaşıp yumuşak bir sesle, “Fikrini merak ediyorum, istersen önce bana anlat,” dedi. Zeynep onu yargılamadan dinledi, sözünü kesmedi. Buğlem anlattıkça rahatladı. Zeynep, “Bence bu çok güzel bir düşünce, birlikte sınıfa sunabiliriz,” deyince Buğlem şaşırdı. Sunum günü geldiğinde Zeynep Buğlem'in yanında durdu. Buğlem kısa bir cümleyle başladı. Kimse gülmedi. Aksine arkadaşları başlarını salladı. Öğretmen, “Bu bakış açısı çok değerli,” dedi. Buğlem ilk kez kendine güvenmenin nasıl bir his olduğunu anladı. O gün Buğlem şunu öğrendi: Birinin empatiyle dinlemesi, insanın kendine olan inancını yeniden yeşertebilir. Küçük bir cesaret, doğru destekle...
Devamı